Αδέσποτα. Ο δείκτης του πολιτισμού μας.

Αδέσποτα. Ο δείκτης του πολιτισμού μας.

Κάποιοι τα αγαπάμε, κάποιοι τα λυπούνται, κάποιοι τα φοβούνται, κάποιοι άλλοι τα απεχθάνονται. Όλοι όμως θέλουμε να λυθεί το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων, που εμφανίζεται στους δρόμους κάθε πόλης. 
Τετράποδα με την γλώσσα έξω, διψασμένα, νηστικά.



 



Γάτες που ψάχνουν την τροφή τους μέσα στους κάδους των σκουπιδιών, σκύλοι δίπλα σε παιδιά στις παιδικές χαρές. Τυχαίνει κάποτε να έρχονται κατά πάνω μας, άλλοτε κουνώντας χαρούμενα την ουρά τους, άλλοτε πεινασμένα, άλλοτε ταλαιπωρημένα από ανθρώπινη συμπεριφορά. Τυχαίνει ακόμη να δείχνουν (και ενίοτε είναι) επιθετικά, με άγριες διαθέσεις. Αναπόσπαστο μέρος της ζωικής αλυσίδας μεν, δείκτης του πολιτισμού μας δε.




Γιατί όμως ενώ δεν αρέσει σε κανέναν αυτή η εικόνα, συνεχίζει να εμφανίζεται όλο και χειρότερη; Από πού πηγάζει αυτή η ταλαιπωρία ανθρώπων και ζώων σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη; 
Αναζητώντας κάποιος τη λύση στη σχετική νομοθεσία, διαπιστώνει τέτοια σύγχυση και τόση ανακολουθία με την πραγματικότητα, που δυσκολεύεται να κατανοήσει το πρακτέο. 
Ο ισχύων νόμος 4039/2012, όπως τροποποιήθηκε με τα άρθρα 46 και 47 του ν. 4235/2014, δεν καθιστά σαφές ποια είναι τελικά η περιοχή ευθύνης του κάθε εμπλεκομένου. Αρµόδια Αρχή για την προστασία των ζώων και την τήρηση των κανόνων ευζωίας τους ορίζεται η Γενική Διεύθυνση Κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίµων . Η ευθύνη όμως μεταβιβάζεται στους Δήμους με το άρθρο 9. Πιο συγκριμένα αναφέρεται ότι «Οι Δήµοι υποχρεούνται να µεριµνούν για την περισυλλογή και τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων συντροφιάς» Η παράγραφος 1 του ιδίου άρθρου καθιστά τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίµων υπεύθυνο για τις προδιαγραφές των φιλοζωικών ενώσεων και σωματείων, για την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους. Παράλληλα, οι δήμοι υποχρεώνονται να λειτουργούν δηµοτικά ή διαδηµοτικά κτηνιατρεία και καταφύγια. Επιτρέπεται και σε εθελοντές φιλόζωους σε ιδιόκτητους ή µισθωµένους ή παραχωρούµενους από το Δηµόσιο, την Περιφέρεια ή από ιδιώτες χώρους. Η τελευταία παράγραφος (15η) του άρθρου 9 δημιουργεί πραγματική σύγχυση: « Με απόφαση των Υπουργών Οικονοµικών, Εσωτερικών και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίµων καθορίζονται ο Δήµος και οι σύνδεσµοι Δήµων, που επιχορηγούνται για τη δηµιουργία και λειτουργία καταφυγίου αδέσποτων ζώων συντροφιάς και για την υλοποίηση των ενεργειών διαχείρισης των αδέσποτων ζώων συντροφιάς, το ύψος, η διαδικασία και οι προϋποθέσεις καταβολής της οικονοµικής ενίσχυσης και κάθε άλλο σχετικό θέµα»
Ατελείωτη διασπορά ευθύνης, ίσως και χρήματος, με θύματα τα συμπαθή τετράποδα, συχνά γεμάτα αρρώστιες επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο να κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ενώ οι παραπάνω φορείς αδυνατούν να συντονιστούν. επιφέρουν απραξία. Διότι όταν είναι τόσοι οι «υπεύθυνοι», δεν είναι κανένας.
Με νέο σχέδιο νόμου το 2017 η κυβέρνηση προσπάθησε να θίξει και πάλι το συγκεκριμένο ζήτημα. Η μελέτη του σχετικού νομοσχεδίου ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων, καθώς προτείνει ρυθμίσεις και μέτρα εχθρικότατα στους ιδιοκτήτες δεσποζόμενων ζώων, με πιθανή συνέπεια την αύξηση των αδέσποτων.
Η λύση δεν απαιτεί άλλο από πολιτική βούληση, νομοθετική, αλλά και στην πραγμάτωσή της. 
Ένα πανελλαδικό δίκτυο πρότυπων κυνοκομείων, με υψηλά στάνταρ προδιαγραφών. Με κτηνιάτρους που θα θεραπεύουν, θα στειρώνουν, θα περιθάλπουν. Με νέους που θα απασχολούνται εργασιακά φροντίζοντας τις συνθήκες διαβίωσης των ζώων που τόσο αγαπάμε. Κανένα αδέσποτο στους δρόμους.
Αν αυτό ακούγεται σε κάποιους σπάταλο, είναι βέβαιο πως οι πόροι λειτουργίας τους είναι πολύ μικρότεροι αυτών που τώρα εξανεμίζονται «δεξιά και αριστερά», για να μην αναφερθούν οι θέσεις εργασίας που μπορούν να δημιουργηθούν με σαφές ανταποδοτικό όφελος στην κοινωνία. 
Ας σταματήσουμε να γυρνάμε την πλάτη στα αδέσποτα τετράποδα. Είναι θέμα αξιοπρέπειας η ποιότητα ζωής για εκείνα και εμάς. 
Είναι θέμα δικής μας αξιοπρέπειας!

Δημήτρης Κουτσουπιάς 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ